The Role of Orthopedic Registries in Fighting Canine Hip Dysplasia; Registries, although essential in documenting CHD, have not been used to their full potential.
Susan Thorpe-Vargas Ph.D., John Cargill MA, MBA, MS.
tłumaczenie Kasia Jakubczyk, High Tension FCI

Dysplazja stawów występuje u psów dosyć powszechnie i zanim nie zostaną opracowane testy genetyczne, które pozwoliłyby jasno określić, jakie psy powinny być używane w hodowli, hodowcom zostaje jedynie prowadzenie rejestrów zawierających całą skalę wyników.

Każda organizacja i organ diagnostyczny mają własne, odrębne i nierzadko wykluczające się wzajemnie systemy oceny stopnia dysplazji. Czytelnicy muszą uświadomić sobie, że istnieje niewiele konkretnych odpowiedzi na temat dysplazji i te bardziej klarowne, mogą być takie tylko na podstawie statystyk i kosztem innych systemów. Ogólnie akceptowane praktyki i szeroko rozpowszechnione uznawanie wielu popularnych przekonań i wyników danego systemu wydaje się mieć za mało podstaw naukowych.

W rzeczywistości dysplazja jest chorobą wielogenową i wieloczynnikową, która jest ściśle związana z selekcją hodowlaną. Istnieje wiele miejsc diagnostycznych z różnymi systemami ocen i rejestrowania psów, dostarczających informacje dla hodowców. W tym artykule zaprezentowanych zostanie jedynie kilka baz, ich praktyk, mocnych i słabych punktów.

Rola OFA

Bez cienia wątpliwości, OFA (Orthopedic Foundation for Animals) jest największą na świecie bazą wyników ortopedycznych; ponad 475 tys. przypadkach należących do 221 ras w okresie między 1974, a 1995.

Prześwietlenie psa wykonywane jest w sedacji, weterynarz wykonuje zdjęcie rentgenowskie bioder w projekcji grzbietowo-brzusznej z wyprostowanymi stawami biodrowymi i kolanowymi, uznanej przez American Veterinary Medical Association, następnie zdjęcia wysyłane są do OFA do oceny przez trzech niezależnych radiologów weterynaryjnych licencjonowanych przez OFA. Weterynarz pobiera opłatę za wykonanie rtg, OFA pobiera opłatę za ocenę, ocenione biodra otrzymują swój numer, przypominający numer rejestracyjny.

Problem z wieloma zamkniętymi (poufnymi) bazami ortopedycznymi polega na tym, że mogą się one stać samo-kontrolowalne i kiedy przejdą próbę czasu, utrwalone.

Istnieje podejrzenie, że istnieje więcej psów z dysplastycznymi biodrami, niż jest ujętych w bazach. Jak zostało wspomniane wcześniej, kiedy choroba jest wieloczynnikowa i poligeniczna, najlepszym możliwym szacunkiem jest wiedza o rodzicach, rodzeństwie i potomstwie. W tym miejscu większości wyników po prostu nie ma. Nie istnieją wymogi dotyczące okazywania rodowodów, ani prześwietlania całego miotu. Stanowisko OFA w tej sprawie jest takie, że nie trzeba koniecznie znać częstości występowania dysplazji biodrowej w ogólnej populacji, istotna jest natomiast częstość występowania w populacji hodowlanej. Założenie jest takie:

  • Występowanie HD u potomstwa jest znacznie rzadsze, jeśli biodra obojga rodziców są uważane za fenotypowo normalne.
  • Częstość występowania HD u potomstwa znacznie wzrasta, gdy rodzic o normalnych biodrach jest kojarzony z rodzicem o dysplastycznych biodrach.

Przyjmując poprzednią spekulacją, można by przewidzieć, że jeśli młoda baza zostanie z czasem uznana i utrwalona, będzie mogła zostać użyta do wykazania, ze dane zwierzę było zdrowe w momencie oceny.
W ten sposób proces samokontroli byłby przeważającym, odsetek zwierząt z doskonałymi biodrami mógłby wzrosnąć w czasie, a odsetek chorych zwierząt zmaleć. Tak stało się z rejestrem OFA. Oznacza to, że w praktyce baza adresuje swoją ofertę do właścicieli, którzy chcą upublicznić tylko dobre wyniki niektórych swoich psów. Przed OFA nie było żadnego dobrego, publicznego źródła, aby to robić. Niestety poprawność bioder pojedynczych zwierząt niewiele znaczy genetycznie. Potrzeba znać oceny rodzeństwa, rodziców i ich rodzeństwa. Niestety, biodra, które wyglądają dobrze w wieku 24 miesięcy mogą okazać się dysplastyczne w późniejszym życiu. Przewlekła (najczęstsza) forma dysplazji bioder jest podstępna i może przez pewien czas nie dawać oznak radiologicznych, jednakże zazwyczaj objawy te są widoczne w wieku 12 miesięcy.

Czy OFA zredukowało ilość HD?

Perspektywa w zrozumieniu tego zjawiska jest konieczna, aby wyciągnąć poprawne wnioski dotyczące korelacji i przyczyn. Pytanie, czy OFA w znaczący sposób przyczyniło się do redukcji HD. Odpowiedź niestety brzmi „Nie”. Co roku w AKC rejestrowano ponad 2 miliony nowych psów. W czasie 1974-1995 zarejestrowanych zostało 40 milionów psów. OFA oceniło tylko 475 tys. z nich, co stanowi około 1% nowo zarejestrowanych psów. Skromny spadek w samo-kontrolowanych ocenach HD jest kroplą w morzu w porównaniu do liczby nowych rejestracji AKC. Zatem wpływ rejestru wyników na dysplazję był nieistotny.

Szybki przegląd różnych publikacji o rasach wskazuje, że miłośnicy jednych ras są bardziej zaangażowani w robienie badań i publikowanie wyników, niż miłośnicy innych ras, którzy niechętnie podają wyniki. Dysplazja jest obecna tak samo, jak była wcześniej. To, co zostało zrobione, nie przełożyło się na efekty. Dopóki nie będą upubliczniane badania wstępne psów, które nie są rozmnażane oraz póki nie zostaną przedstawione dowody, że dane zwierzę jest wolne od dysplazji, dopóty ta sytuacja nie ulegnie zmianie. Niektóre kluby ras podejmowały próby zredukowania problemu, ale takie przykłady są rzadkie. Dwa wyróżniły się natychmiast po swoim sukcesie: gdy chondrodysplazja (karłowatość) została rozpoznana w Nowej Fundlandii, macierzysty klub podjął natychmiastowe kroki, aby wymagać badań opartych na analizie rodowodu i praktycznie wyeliminowano problem w ciągu kilku pokoleń. Podobnie, klub malamutów z powodzeniem wyeliminował karłowatość z puli genetycznej. Bez dogłębnych działań prowadzonych przez macierzyste kluby wspierane przez politykę AKC, nie można się wiele spodziewać.

Badania stawów poza USA

W Niemczech, podobnie jak w Japonii, kluby ras mają bardzo mocną pozycję i dyktują swoim członkom wiele warunków. Na przykładzie rottweilerów w Niemczech, szczenięta są tatuowane w prawym uchu w wieku 8 tygodni przez „opiekuna rasy”. W wieku 18 miesięcy są prześwietlane przez licencjonowanego przez klub weterynarza, a zdjęcia są oceniane przez specjalistów radiologów z kliniki uniwersyteckiej w Gottingen, również licencjonowanych przez klub. Następnie klub rasy wprowadza wyniki do rejestru. Obecnie przyznawane są 3 oceny: HD free, HD+/- i HD+, z podaniem kąta Norberga. Potomstwo może być zarejestrowane tylko od rodziców ocenionych HD free lub HD+/-.

Klub rasy hovawart prowadzi podobny proces wykorzystywania licencjonowanych przez klub lekarzy weterynarii, którzy wykonują i oceniają rtg. Jednakże tylko potomstwo od rodziców HD free jest dopuszczane do rejestracji. Należy zwrócić uwagę na subiektywizm podczas oceny zdjęć i brak korelacji między OFA, a kątem Norberga.

Istnieją przypadki psów, które w Niemczech zostały ocenione na dobre, a osiągały lepsze oceny w OFA i odwrotnie. W Wielkiej Brytanii na spotkaniu BVA (British Veterinary Association) i KC (Kennel Club) zachęcano kluby ras do ustanowienia standardów dla swoich ras, które kilka klubów posiada. Jednakże w przypadku braku takiego standardu (a większość klubów ich nie ustanowiła), system jest taki: im niższy wynik, tym mniejszy stopień dysplazji biodrowej. Minimalny (najlepszy) wynik dla każdego stawu wynosi 0, a łączna ocena 0-4 z nie więcej, niż 3 dla jednego biodra może być uznawana za OFA „excellent”, a w starym systemie w UK przed 1984 „Pass”. Wynik nie więcej niż 6 dla jednego biodra jest tożsamy z „Breeder’s Letter” w starym systemie albo OFA „good”. Oceny są uzyskiwane przez odejmowanie punktów odpowiadających wadom odróżniającym je od wizji doskonałego biodra.

BVA okresowo informuje KC o rejestracji psów, które otrzymały wynik 8 i poniżej, z nie więcej niż 6 dla jednego biodra, a nazwy psów są publikowane w oficjalnej publikacji KC.

Wątpliwości wokół luzów stawowych

Wyniki badań (Lust 1980, Henricscon 1966, Smith 1990, Smith 1993, Morgan 1992, Alexander 1922, Potscher 1993) wskazują, że dysplazję można przewidzieć przez stopień luźności stawów widoczny na zdjęciu radiograficznym. OFA odrzuca tę hipotezę na podstawie „braku normalnego nacisku w punkcie podparcia i braku widocznych zmian wtórnych”. Dlatego też wnioski wyciągnięte na temat skuteczności pomiaru luźności stawowej na podstawie rtg jako wskaźnika prognostycznego dla przyszłego wyglądu stawów (jak sugerowano przez Penn-HIP/ICG), są z góry odrzucane przez OFA. Zarówno OFA, jak i Penn-HIP/ICG utrzymują, że metody konkurentów są subiektywne i nie są wiarygodne jako wskaźniki przyszłego rozwoju dysplazji.

Wnioski
Niestety, żadna organizacja w Stanach nie wymaga przeprowadzenia badań genetycznych rodziców jako wstępny warunek rejestracji miotu, nawet jeśli przyznaje im certyfikat hodowlany. Obecnie tak niewiele jest zarejestrowanych wyników dysplastycznych (czy innych dziedzicznych problemów) w obrębie AKC, że ich wpływ jak dotąd był znikomy. Potrzebne narzędzia istnieją, a odpowiedzialność za brak ich użycia spoczywa w rękach organizacji kynologicznych, macierzystych klubów i pojedynczych hodowców. Dopóki to się nie zmieni, wszyscy związani z psami rasowymi będziemy tracić nasz czas, a jakakolwiek organizacja taka jak AKC, będzie znana jako rejestr chorych psów.

Źródła

Alexander, J.W. „The pathogenesis of canine hip dysplasia.” Vet Clin N Am Sm Anim Prac. 1992 May;22(3):503-11.
British Veterinary Association. New BVA/KC Hip Dysplasia Scoring Scheme. February 1988.
Cargill, J.C. „What should ‘champion’ mean?” DOG WORLD. February 1993. Vol. 78, No. 2, p. 34.
Cargill, J.C. „Truth in advertising: breeder self-regulation Part I.” DOG WORLD. July 1990. Vol. 75, No.7.
Cargill, J.C. „Truth in advertising: breeder self-regulation Part II.” DOG WORLD. August 1990. Vol. 75, No.8.
Cargill, J.C. „Genetic Screening Essential.” Pure-Bred Dogs/Am Kennel Gazette. January 1991, pp.68-72.
Cargill, J.C., Thorpe-Vargas, S. „Canine Hip Dysplasia Parts I & II.” DOG WORLD. May and June 1995.
Corley, E.A., Keller, G.G. „Hip Dysplasia: A progress report and update.” 1993 Supplement. Orthopedic Foundation for Animals.
Dodds, W.J. „Protect the health and longevity of purebred dogs through genetic screening for blood and thyroid diseases.” Teaching syllabus. 1988.
Dodds, W.J. „Detection of genetic defect by screening programs.” Pure-Bred Dogs/Am Kennel Gazette. June 1982. Pp.56-60.
Dodds, W.J. „An effective mass screening program for animal models of the inherited bleeding disorders.” Prog. Clin. Biol. Res. 94:117-132. 1982.
Dodds, W.J. „Genetic screening for inherited bleeding disorders.” Kal-Kan Forum. 1:52-28. 1982.
Henricscon, B., Norberg, I., Olsson, S.E. „On the etiology and pathogenesis of hip dysplasia: a comparative review.” J Small Anim Pract. 1966;7:673-687.
Ibid.
Jolly, R.D., Dodds, W.J., Ruth, G.R., Trauner, D.B. „Screening for genetic diseases: principles and practice.” Adv. Vet. Sci. Comp. Med. 25:245-276, 1981.
Lust, G., Beilman, W.T., Rendanom, V.T. „A relationship between degree of laxity and synovial fluid volume in coxofemoral joints of dogs predisposed for hip dysplasia.” Am J Vet Res.1980, 41:55-60.
Morgan, S.J. „The pathology of canine hip dysplasia.” Vet Clin N Am Sm Anim Prac. 1992 May;22(3):541-50.
Potscher, L.A. „Selktion gengen hueftgelenksdysplasies (HD) in einer Hovawart popuulation” [Selection criteria concerning hip dysplasia (HD) in a Hovawart population]. 1993 Winter; Dissertation Abstracts International-C 54/04, p.1069.
Smith, G.K., Gregor, T.P., Biery, D.N., et. al. „Hip dysplasia diagnosis: A comparison of diagnostic methods and diagnosticians.” Proceedings of the 1992 Annual Scientific Meeting of the Veterinary Orthopedic Society, Keystone, Colorado, 1992. P.20.
Smith, G.K., Biery, D.N., Gregor, T.P. „New concepts of coxofemoral joint stability and the development of a clinical stress-radiographic method for quantitating hip joint laxity in the dog.” J Am Vet Med Assoc. 1990 Jan 1;196(1):59-70.
Smith, G.K., Gregor, T.P., Rhodes, W.H., Biery, D.N. „Coxofemoral joint laxity from distraction radiography and its contemporaneous and prospective correlation with laxity, subjective score and evidence of degenerative joint disease from conventional hip-extended radiography in dogs.” Am J Vet Res. 1993 Jul; 54(7).pp.1021-1042.

Reklamy