Mały munsterlander – o rasie

Wygląd
Mały münsterländer jest najmniejszym psem spośród wyżłów. Wyglądem przypominają wyżły niemieckie długowłose. Psy osiągają wielkość ok 54cm w kłębie, suki ok 52cm (tolerancja +/- 2cm). Orientacyjna waga ok 18-26kg. Sierść małego münsterländera jest umiarkowanie długa, gładka, jedwabista, ściśle przylegająca. Na przednich kończynach tworzy pióra, na tylnych portki. Uszy mocniej owłosione, sierść sięga poza płat ucha, może być lekko pofalowana. Na ogonie obfita, długa chorągiew. Umaszczenie zawsze biało-brązowe, może być łaciate, z płaszczem, przesiane, dropiate, jednak głowa zawsze brązowa, dozwolona biała łysinka. Mogą również występować znaczenia Jungklausa (podpalania na kufie, nad oczami i wokół odbytu). Ogon w 1/3 od końca biały, może być zagięty lekko ku górze, w ruchu noszony poziomo, w statyce opuszczony. Mocna, harmonijna budowa ciała.

Pochodzenie
Dokładne jego pochodzenie nie jest znane. Większość kynologów przyjmuje, że podobnie jak wszystkie inne wyżły w typie spaniela, pochodzą one od tzw. Habichthundów czyli psów, które w okresie średniowiecza używane były do polowania z ptakami łowczymi, najpierw z jastrzębiami, potem z sokołami. Były one bardzo zróżnicowane eksterierowo ale większość z nich była niezbyt wielkimi, długowłosymi psami, które dobrze przeszukiwały pole i potrafiły aportować. W okresie późniejszym miewały różne nazwy, ale najczęściej zwano je wachtelhundami albo spionami czyli psami na przepiórki albo szpiegami. Ta druga nazwa odnosiła się do ich bardzo dokładnego okładania pola. Niektórzy autorzy uważają, że nazwa spaniel pochodzi nie od nazwy Hiszpania, ale od zniekształconego słowa spion. Gdy na przełomie wieków XIX i XX nastała moda na „czyste rasy” bracia Hermann i Edmund Lons (pisarz i leśnik) szukając znanych w okresie przednapoleońskim hanowerskich Heidebracke znaleźli w okolicach Münsterlandu długowłose, brązowo-białe wachtelhundy, które wzbudziły ich duże zainteresowanie. Z nich postanowiono wyprowadzić czystą rasę psów do polowania na ptactwo.

Zachowanie i charakter
Są to psy o łagodnym charakterze, towarzyskie, w szkoleniu wymagają spokojnych, ale zdecydowanych metod. Podobnie jak jego wszyscy polujący krewni, wymagają dostatecznej ilości ruchu. Jeśli wystarczająco często wychodzą na spacer, bardzo szybko przyzwyczajają się do życia w środowisku miejskim. Na podkreślenie zasługuje fakt, że są przyjazne wobec innych zwierząt i dzieci. Utrzymuje bliski kontakt z człowiekiem, jest bardzo ufny i przywiązany do swojego pana, cechuje go dozgonna wierność. Jeśli pana nie ma w domu nawet przez chwilę, jego powrót oznajmiają z entuzjazmem swoim „burczeniem”. Mały münsterländer jest inteligentny i chętny do nauki, pełen temperamentu i zrównoważony, ze stabilnym usposobieniem; jego stosunek do ludzi jest przyjacielski; bardzo chętny do współpracy. Jest wrażliwy, czasem bardzo pobudliwy.

Użytkowość
Mały münsterländer to w swoich walorach użytkowych typowy wyżeł. Jako pies myśliwski jest wszechstronny, choć z reguły użytkowany do pracy w polu i w wodzie, rzadziej w lesie. Jego specjalnością jest systematyczne szperanie i buszowanie. Chętnie pracuje w wodzie. Wykazuje zdecydowaną skłonność do wystawiania, stójka jest jednak nieco osłabiona przez domieszkę krwi płochaczy, po których odziedziczył wyjątkową skłonność do aportowania. Jest w stosunku do innych psów oraz drapieżników łagodny, nie przejawia ciętości i ostrości. Charakteryzuje się płytkim przekładaniem pola, na boki nie odchodzi pełnych 100 metrów. W tym stylu doskonale wymiata powierzony mu odcinek. W Polsce mało popularny, poza granicami naszego kraju jest bardzo cenionym przez myśliwych psem użytkowym.

Małe münsterländery w Polsce
Małe münsterländery pojawiły się po raz pierwszy w Polsce przed ok. 30 laty. Nie stanowią one jednak liczebnie dużej populacji. Dawniej centrum hodowli tej rasy było województwo opolskie, w latach 90. krakowskie, obecnie najwięcej miotów jest w okolicach Lublina i Warszawy. Wielokrotnie na próbach i konkursach pracy znajdowały się na czołowych miejscach, łącznie z wygraniem przez sukę z Krakowa Krajowych Konkursów Pracy Psów Myśliwskich – imprezie podsumowującej corocznie zmagania konkursowe wyżłów. Również w roku 2005 na Regionalnych Konkursach Pracy wygrał w Foluszu pies tej rasy. Eksterier münsterländerów znajdujących się w naszym kraju również jest wysokiej klasy, pierwszy polski interchampion to ojciec Bustera.

źródła: „PIES” nr 6 2005, „Wyżły” E. Dembiniok, „Psy myśliwskie” nr 1 2007


Wzorzec rasy mały münsterländer

Kraj pochodzenia: Niemcy
Data publikacji obowiązującego oryginalnego standardu: 9.11.2004
Przeznaczenie: wielostronny pies myśliwski
Klasyfikacja: Grupa 7 wyżły; Sekcja 1.2 wyżły kontynentalne w typie spaniela; Z próbami pracy
Krótki zarys historyczny: rozwój małego münsterländera kryje się gdzieś w połowie XIX wieku. Po zmianie niemieckiego prawa łowieckiego, ze zwiększającą się ilością myśliwych i entuzjastów myślistwa oraz systematyczną hodowlą zwierzyny łownej zaczęła się hodowla tego niemieckiego wyżła. Istnieją relacje, że około 1870 roku znane był w regionie Münsterlandu długowłose psy na przepiórki. Psy te dobrze szukały, miały doskonały węch i potrafiły aportować. W 1906 roku znany poeta Hermann Löns wziął się za sprawę i za pomocą magazynu „Unser Wachtelhund” zaczął poszukiwać resztek hanowerskiego Heidebracke. Zamiast niego on i jego brat odkryli w wiejskich gospodarstwach wachtelhunda, którego nazwali Heidewachtel. Oprócz braci Löns znani kynolodzy jak baron von Bevervörde-Lohburg włożyli swój wysiłek w uzyskanie dobrej rasy również w innych regionach. Pan Heitmann, nauczyciel z Burgsteinfurt osiągnął pierwszy sukces swej hodowli. Kilka innych odmian znanych „Dorstener Schlag” pojawiło się w następnych latach w Westfalii. 17 marca 1912 roku założony został w końcu klub „Verband für kleine Münsterländer”. Klub sformułował wtedy swoje cele następująco: „Klub ma za zadanie promowanie czystości i wysokiej jakości małego długowłosego wyżła, jaki hodowany był w okolicach Münsterländu przez wiele dziesięcioleci”. Brak jasnej charakterystyki rasy opóźniał w tamtym czasie zarówno hodowlę jak i również działalność klubu. Od 1921 roku zaczęto hodowlę zgodną ze standardem rasy ustalonym przez dr. Friedricha Jungklausa. Mimo to prawdziwe powstanie rasy nie jest udowodnione.
Wrażenia ogólne: średniej wielkości, mocnej i harmonijnej budowy ciała, która przy wielkiej szlachetności i elegancji ma zrównoważone proporcje. Szlachetna głowa. Gdy stoi prosto, wykazuje opływowe linie z poziomo noszonym ogonem. Jego kończyny przednie są dobrze opierzone, kończyny tylne z portkami i wraz z ogonem mają wyrażne chorągwie. Jego błyszczący włos winien być gładki do lekko falistego, gęsty i nie za długi. Jego ruchy są harmonijne i zabierające przestrzeń.
Proporcje:
długość tułowia mierzona od czubka mostka do guzów siedzeniowych winna być o 5 cm większa od wysokości w kłębie
długość czaszki od guza potylicznego do stopu odpowiada długości kufy od stopu do trufli nosowej
Zachowanie/charakter: mały münsterländer jest inteligentny i chętny do nauki, pełen temperamentu i zrównoważony, ze stabilnym usposobieniem; grzeczny, jego stosunek do ludzi jest przyjacielski i żywy (jest odpowiedni do domu), dobrze się zachowuje, jest towarzyski i utrzymuje bliski kontakt ze swoim panem (duch współpracy), z pasją, posiadający wielostronne myśliwskie przymioty, mocne nerwy i pasję myśliwską.
Głowa: głowa i jej wyraz oddają typ.
Część mózgowiowa: szlachetna, sucha, płasko do lekkowysklepionej.
Stop: wyrażony nieznacznie ale dający się wyraźnie zauważyć
Część twarzowa:
Trufla nosowa: jednolicie brązowa.
Kufa: mocna, długa, prosty grzbiet nosa.
Wargi: krótkie, dobrze na siebie zachodzące, dobrze pigmentowane – jednolicie brązowe.
Szczęki/zęby: duże, białe zęby. Silne szczęki zregularnymi pełnym zgryzem nożycowym, przy czym siekacze górne bez wolnej przestrzeni zachodzą na siekacze dolne; siekacze osadzone są w szczękach pionowo. Formułę zębową tworzą 42zęby. Nadmiar lub brak 2 x P1 jest niedopuszczalny.
Policzki: mocne, dobrze umięśnione.
Oczy: średniej wielkości, ani wytrzeszczone ani leżące głęboko. Możliwie ciemnobrązowe. Powieki dobrze przylegające do gałek ocznych i przykrywające spojówki.
Uszy: szerokie, wysoko osadzone, dobrze przylegające, skierowane czubkami do dołu nie wystające nad kąciki wargowe.
Szyja: długa i harmonijna z całością, w kierunku grzbietu stopniowo rozszerzająca się. Kark bardzo muskularny i lekko wysklepiony. Ściśle przylegająca skóra szyi.
Tułów:
Linia górna: prosta lekko opadająca.
Kłąb: wyraźny.
Grzbiet: mocny, dobrze umięśniony. Wyrostki ościste kręgów powinny być przykryte mięśniami.
Lędźwie: krótkie, szerokie, muskularne.
Zad: długi i szeroki, nie ścięty krótko a tylko lekko opadający w kierunku ogona i dobrze umięśniony. Szeroka miednica.
Klatka piersiowa: mniej głęboka niż szeroka, możliwie daleko do tyłu sięgający mostek. Żebra dobrze wysklepione.
Linia dolna i brzuch: w jednym eleganckim wygięciu, przebiegająca lekkim łukiem do tyłu, sucha.
Ogon: wysoko osadzony z długą chorągwią, u nasady mocny potem zwężający się, średnio długi. W spokoju opuszczony, w ruchu poziomy i nie noszony zbyt wysoko nad linią grzbietu jak również nie wygięty, ostatnia trzecia część może zakręcać się lekko w górę.
Kończyny:
Kończyny przednie:
Ogólnie: ogląane od przodu proste i możliwie równoległe, oglądane z boku dobrze stojące pod tułowiem. Odstęp od podłoża do łokcia winien być prawie taki sam jak od łokci do kłębu.
Łopatka: łopatka dobrze przylegająca, mocno umięśniona. Łopatka i ramię tworzą dobry kąt około 90 stopni.
Ramię: możliwie długie, dobrze umięśnione.
Łokieć: przylegający do tułowia, ani nie wciśnięty ani nie odstający. Ramię i podramię dobrze kątowane.
Podramię: z mocnymi kośćmi, stojące pionowo.
Nadgarstek: mocny.
Śródręcze: nieznacznie zwrócone do przodu.
Łapy przednie: okrągłe i wysklepione z ciasno do siebie przylegającymi palcami i dostatecznie grube, jędrne, odporne opuszki, bez bujnego owłosienia. Stoją równolegle, na stojąco i w ruchu nie zwrócone ani na zewnątrz ani do wewnątrz.
Kończyny tylne:
Ogólnie: oglądane od tyłu proste i równoległe. Poprawnie kątowane w kolanach istawach skokowych. Mocne kości.
Udo: długie, szerokie i muskularne, miednica i udo tworządobry kąt.
Kolano: silne, udo i podudzie tworzą dobry kąt.
Podudzie: długie, muskularne i żylaste.
Staw skokowy: mocny.
Śródstopie: krótkie, stojące pionowo.
Łapy tylne: okrągłe i wysklepione z ciasno do siebie przylegającymi palcami i dostatecznie grube, jędrne, odporne opuszki, bez bujnego owłosienia. Stoją równolegle, na stojąco i w ruchu nie zwrócone ani na zewnątrz ani do wewnątrz.
Ruch: zabierający przestrzeń, z dobrym wykrokiem i dalekim zasięgiem, z prostymi i równoległymi kończynami przednimi i tylnymi; przy czym sylwetka jest dobrze wyprostowana. Inochód jest niepożądany.
Skóra: ściśle przylegająca, nie pofałdowana.
Szata:
Włos: gęsty, średniej długości, gładki do nieco falistego, dobrze przylegający, wodoodporny. Przez swą gęstość daje możliwość dobrej ochrony przed wpływami atmosferycznymi i terenowymi oraz zranieniami. Krótkowłose, gładkie uszy są wadliwe. Kończyny przednie opierzone, tylne z portkami do pięt, ogon z długą chorągwią i białym czubkiem, bujne owłosienie piersi nie jest pożądane.
Umaszczenie: brązowo-białe i brązowo-siwe z brązowymi łatami, -płaszczem, -cętkami; łysinka jest dozwolona; znamiona w kolorze podpalania na kufie, nad oczami i wokół odbytu są dozwolone (znamiona Jungklausa).
Wielkość i waga: wysokość w kłębie: psy 54cm, suki 52cm. Z dopuszczalnym odchyleniem plus/minus 2 cm.
Wady: każe odchylenie od wzorca jest traktowane jako wada a jego wielkość warunkuje wysokość możliwej do otrzymania oceny.
Wady ciężkie:
– ociężała, grubokoścista budowa ciała
– znaczne zaburzenia proporcji tułów – szyja – kłąb
– więcej niż 50% nosa w kolorze mięsa lub plamistego
– szpiczasta kufa, wklęsły grzbiet nosa
– zbyt jasne oczy, jasnożółte – jastrzębie oczy
znaczne zaburzenia głębokości klatki piersiowej albo zbyt płaska lub beczkowata klatka piersiowa
– mocno odstające albo mocno wciśnięte łokcie
– stromo ustawione śródręcza
– mocno iksowate (krowie) lub mocno beczkowate kończyny, nie tylko w pozycji stojącej ale również w ruchu
– rozcapierzone palce, tzw. rozwarta łapa, łapy płaskie
– ociężały chód
– nie owłosione gładkie uszy, zbyt długie i lokowate frędzle na uszach
– zbyt mocno lokowaty włos
– nieprawidłowy wzrost – więcej jak +/- 2 cm i nie więcej niż +/- 4 cm
Wady dyskwalifikujące:
– lękliwość, agresywność, lęk przed zwierzyną lub strzałem
– duże odchylenia w cechach płci, deformacje płciowe
– zupełne odbarwienie nosa
– wszystkie odchylenia od prawidłowego zgryzu nożycowego poza większą lub mniejszą liczbą 2 x P1
– rozszczep szczęki lub wargi
– ptasie oko
– ektropium, entropium, distichiasis (podwójny rząd rzęs)
– mocny łakok
– wyraźnie karpiowaty grzbiet
– zbyt mocno skrzywiony kręgosłup
– zdeformowana klatka piersiowa
– złamany ogon, pierścieniowaty ogon i inne wady ogona, np. ogon zbyt krótki albo zbyt długi
– jednobarwność
– odchylenie od podanej normy wzrostu większe niż +/- 4 cm
– psy wykazujące wyraźne zaburzenia fizyczne lub charakterologiczne muszą być zdysfkwalifikowane.
N. B. u psów oba prawidłowo rozwinięte jądra, muszą znajdować się w worku mosznowym.

Tłumaczenie z języka niemieckiego
Andrzej Brabletz

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s